۳ مشکل عکاسی فضای باز و راه حلشان

اشتراک گذاری با دوستان

فرقی نمی‌کنه تازه کار باشید یا یک عکاس کارکشته ، عکاسی outdoor (یا همون فضای باز) چیزیه که بارها تجربش خواهید کرد . اما معمولا عکاس‌های تازه کار به این دلیل که هنوز استودیوی شخصی خودشون رو راه اندازی نکردن ، بیشتر با این سبک عکاسی سروکار دارن . بنابراین خیلی مهمه که بهترین نمونه کارها رو داشته باشین تا برای ادامه‌ی کارعکاسی یک فرد حرفه‌ای شناخته بشید.

سه مشکل عکاسی در فضای باز و راه حل آنها

شاید ساده به نظر بیاد ، اینکه دوربین رو بردارید و با مدلتون برید سر یک لوکیشن و شروع به عکاسی کنید . ظاهر کار خیلی سادست . اما وقتی بعدا عکس‌ها رو ببینید تازه متوجه میشید که عکساتون اون چیزی نشده که مد نظر داشتید . شاید بشه ۳ تا مشکل عمده رو مطرح کرد که توی عکاسی outdoor خیلی بهش برخورد می‌کنید . این مشکلات رو باهم مرور می‌کنیم و راه حلش رو هم پیدا می‌کنیم .

۱ عکس‌های من شارپ نیستن

اغراق نیست اگه بگم این شایع‌ترین مشکل عکاسی outdoor هست . تقریبا تمام عکاس‌ها چند بار این مشکل رو تجربه کردن . دلایل زیادی ممکنه داشته باشه . اولین دلیل اینه که سیستم فوکوس خودکار دوربین ، همیشه هم درست عمل نمی‌کنه . درسته که این روزها سیستم‌ فوکوس دوربین‌ها خیلی پیشرفته شدن و کارخونه‌های سازنده‌ی دوربین خیلی روی این قسمت سرمایه گذاری کردن ، اما باز هم این مشکل وجود داره .

اشتباه در نقطه ی فوکوس باعث میشه عکس واضع نباشه

معمولا زمانی این مشکل پیش میاد که مُد فوکوس روی حالت area باشه . به این معنی که دوربین توی کل صحنه دنبال سوژه برای فوکوس کردن میگرده . در صورتی که ما خودمون میدونیم که سوژمون دقیقا کجاست . بهترین راه حل برای این مشکل ، اینه که مُد فوکوس رو روی حالت point بذارید و با کلیدهای چهارجهته‌ی دوربین ،خودتون به دوربین بگین دقیقا کجا فوکوس کنه
این راه حل زمانی خیلی به کارتون میاد که با دیافراگم باز عکاسی می‌کنید . توی این حالت کوچکترین اشتباهی توی فوکوس مساوی هست با نابودی عکس . چون باز بودن دیافراگم لنز یعنی کم بودن عمق میدان ؛ و این یعنی باید خیلی توی فوکوس دقت کنیم . بعضی وقت‌ها حتی این اشتباه در فوکوس در حدی هست که دوربین اشتباهی روی بینی سوژه فوکوس می‌کنه و در این حالت چشم های سوژتون تار میشه .
بنابراین همیشه توصیه میکنم در شوتینگ‌های outdoor از مد فوکوس نقطه‌ای استفاده کنید . مخصوصا زمانی که با دیافراگم باز عکس می‌گیرید . این کار درسته که باعث میشه سرعت کار شما بیاد پایین و برای هر عکس چند ثانیه بیشتر وقت بذارید ؛ اما نتیجه‌ی کار ارزش این وقت رو داره .

عکاسی با دیافراگم باز باعث میشه عمق میدان کمی داشته باشیم .

دومین دلیل شارپ نبودن عکس‌ها ، تکون های دوربین هست . وقتی دستتون بلرزه ، نتیجه‌ی کار ، یک عکس تار و بی کیفیت میشه . این اتفاق معمولا زمانی رخ میده که از لنز تله استفاده می‌کنید اون هم با سرعت شاتر کم . برای رفع این مشکل چند تا راه حل وجود داره . اولین راه حل استفاده از قانون انگشت شست هست . طبق این قانون برای جلوگیری از لرزش دوربین توی عکس ها ، سرعت شاتر باید برابر یا بیشتر از فاصله‌ی کانونی باشه . یعنی مثلا اگه با فاصله‌ی کانونی ۲۰۰ میلی‌متر عکس می‌گیرید ، سرعت شاتر باید ۱/۲۰۰ ثانیه یا سریع تر باشه .

لرزش دست حین عکاسی موجب خراب شدن عکس میشه. سرعت شاتر رو بالا ببرید

البته این روزها خیلی از لنزها دارای لرزشگیر هستن . بنابراین میشه قانون انگشت سشت رو با کمی تخفیف اجرا کرد . یعنی مثلا در همون مثال قبلی ، دیگه نیازی نیست سرعت شاتر رو تا ۱/۲۰۰ ثانیه زیاد کنید . با توجه با نوع عملکرد لرزشگیر لنز ، می‌تونید از سرعت های کمتری هم استفاده کنید .
شاید شرایطی پیش بیاد که مجبور به استفاده از سرعت شاتر پایین بشید . مثلا دارید در شب عکس میگیرید . توی این‌جور موقعیت‌ها ، اولا دیافراگم رو تا آخرین حد ممکن باز کنید تا بیشترین نور ممکن وارد دوربین بشه . ثانیه ISO رو بالا ببرید . البته این دو تا کار چالش‌هایی هم برای خودشون دارن .با باز کردن دیافراگم کار فوکوس رو باید دقیق‌تر انجام بدیم ، چون کوچکترین خطا مساوی با خراب شدن عکس هست. در مورد ISO هم اینطور نیست که هر چقدر که دلمون خواست عددش رو بالا ببریم . چون باعث ایجاد نویز در عکس میشه . توصیه میکنم برای ایجاد تعادل بین سرعت شاتر ، دیافراگم و ISO مقاله‌ی مثلث نوردهی در عکاسی رو مطالعه کنید .

۲ کنتراست خیلی زیاد

عکس‌های با کنتراست زیاد یعنی عکس هایی که فاصله‌ی بین تُن های رنگ اون عکس کم باشه . این عکس ها به چشم بیننده نه تنها زیبا جلوه نمی‌کنه ، بلکه خسته کننده و زننده هم هست . البته من هیچ وقت اینو نمی‌گم که عکس های با کنتراست بالا بد هست ، نه . اتفاقا لنزها و دوربین‌هایی که عکس با کنتراست بالاتر می‌گیرن بهتر و گرون‌قیمت تر هستن . منظور من زیاده روی در کنتراست عکس‌ها هست . اجازه بدین با ۲ مثال این موضوع رو توضیح بدم .
عکس پایین یک عکس با کنتراست خیلی زیاده . اینجا آسمون فقط به یک رنگ دیده میشه . (که خیلی بده) ، آب دریا هم همینطور . این عکس چشم بیننده رو خسته میکنه و نمونه‌ی یک خطای عکاسی در مورد کنتراست هست .

عکس با کنتراست بیش از حد باعث اذیت شدن چشم میشه

حالا به عکس پایین نگاه کنید . این عکس از نمونه عکس‌های نسل سوم لنزهای ۷۰-۲۰۰ نیکونه . همونطور که می‌بینید کنتراست عکس در بهترین حد خودشه . نه خیلی زیاده که چشم رو خسته کنه و نه خیلی کم . هدف ما هم در عکاسی رسیدن به همچین کنتراستی هست .

عکس گرفته شده با لنز نیکون E FL ED VR 70-200

با این دو تا مثالی که زدم ، موضوع زیاده روی در کنتراست رو توضیح دادم . پس نباید اینطور در نظر بگیریم که کنتراست بالا در کل چیز بدی هست . بالا بودن کنتراست خوبه ، منتهی به اندازه . نه خیلی زیاد و نه خیلی کم.
و اما راه حل : وقتایی که کنتراست عکس‌های شما خیلی زیاده باید از مد براکتینگ (bracketing) استفاده کنید . توی مد براکتینگ ، دوربین چند تا عکس مختلف با نوردهی‌های متفاوت می‌گیره . یعنی شما مثلا سه تا عکس خواهید داشت یا نوردهی‌های مختلف . البته اینو بگم که تعداد عکس‌ها و فاصله‌های نوردهی دست خودتون هست .

استفاده از براکتینگ در دوربین و ساخت تصاویر HDR باعث ایجاد تصاویر عالی از نظر رنج دینامیک میشه

بعد از گرفتن عکس‌ها ، می‌تونین از بین عکس‌هایی که دارین ، بهترینش رو از نظر نوردهی انتخاب کنید . یا اینکه تمام تصاویر رو با هم ادغام کنید و یک عکس HDR بسازید . مورد دوم رو بیشتر توصیه میکنم چون عکس بی‌نظیری درست میشه .

دکمه ی مد براکتینگ روی دوربین

همچنین می‌تونین این فیلم رو نگاه کنید تا با مراحل گرفتن یک عکس HDR به صورت کاملا حرفه‌ای آشنا بشید .

۳ عکس‌های با نور پس زمینه

عکس با نور پس زمینه یعنی بک‌گراند عکس روشن باشه اما خود سوژه تاریک . سبک عکاسی سیلوئت ، که یکی از خلاقانه ترین و قشنگ ترین سبک‌های عکاسی هم هست دقیقا یعنی استفاده از این تکنیک. اما وقتی مایل نباشیم از این سبک استفاده کنیم چی ؟ باید راه حلی پیدا کنیم تا از شرش خلاص بشیم .

عکاسی با سبک سیلوئت ،نمونه ی موفق عکس با نور پس زمینه
نمونه ی ناخواسته ی عکاس با نور پس زمینه

اولین و ساده ترین کاری که به ذهنمون میرسه اینه که نوردهی (exposure) عکس رو زیاد کنیم . این کار میشه با باز کردن دیافراگم لنز صورت بگیره ، میشه با بالابردن ISO انجام بشه یا حتی بعد از عکاسی ، در نرم افزار این کار رو بکنیم . اما مشکلی که داره اینه که علاوه بر روشن تر شدن سوژه ، یک گراند هم روشن تر میشه . و این چیزی نیست که مد نظر ماست .
راه حل دوم استفاده از فلش یا هر منبع نوری هست که بتونه سوژه رو روشن کنه . برای این کار میتونین از فلش تعبیه شده روی دوربین (اگه داشته باشه) یا از فلش های اکسترنال که روی دوربین نصب میشه و بهش میگن speedlight استفاده کنید . خوبی فلش اینه که بدون روشن تر کردن بک گراند عکس ، سوژه رو روشن میکنه . بنابراین مشکل ما حل میشه . اگر دوست داشتید می‌تونین از هر وسیله که نور رو نرم تر بکنه هم استفاده کنید تا نورپردازی یکنواخت تر و یک دست تری داشته باشیم .

استفاده از فلش باعث روشن تر شدن سوژه میشه و مشکل رو حل میکنه

راه حل سوم استفاده از رفلکتور هست . رفلکتور ها در اندازه ها و رنگ های مختلفی توی بازار پیدا میشن . ولی متداول ترین اونها رفلکتور های ۵ کاره هست . که سطوح بازتابنده‌ی سفید ، نقره‌ ای ، طلایی و سیاه رو داره به علاوه‌ی یک دیفیوزر که کار نرم کردن نور رو بر عهده داره . از نظر قیمتی هم رفلکتور ها به‌صرفه‌ترین راه حل هستن . همیشه توصیه میکنم تمام عکاس‌ها یک رفلکتور توی وسایلشون داشته باشن . حتی اگه عکاس نور طبیعی (natural light photographer) هستن .

جمع بندی

عکاسی در محیط باز یک کار بسیار لذت بخش و مفرحه  . اما چالش هایی هم داره که با ساده ترین کارها قابل حل شدنه . این نکات رو در ذهنتون داشته باشید ، به کار ببرید و عکس هایی یک پله حرفه ای تر بگیرید . و در نهایت شما رو مهمون میکنم به دیدن این فیلم آموزش در مورد رازهای یک عکاسی فضای باز موفق

Please wait...

این مطالب رو هم پیشنهاد می‌کنیم ببینید

درباره نویسنده: محمدرضا صادقی

من محمدرضا صادقی هستم . اسم هنری من رضاصاد هست . من یک عکاس ، فیلمبردار ، ادیتور و ریتاچر ، مدیر تبلیغات ، کارشناس فروش و صد البته یک مدرس هستم . هدف من یاد دادن عکاسی به مردم ایران هست

2 دیدگاه

  1. سایتتون عالیه…………………….رفت تو لیست سایتام

    Please wait...
    1. سلام . خیلی خوشحالم از این بابت

      Please wait...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *